Hem sağ hem de sol benden hoşlanmıyorsa, doğru bir şey yapıyor olmalıyım.

Devlete dayalı kalkınma stratejisinin izlendiği dönemde, takip eden 30 yıllık serbest-piyasa deneyimine göre, daha hızlı ekonomik büyüme, daha adil gelir dağılımı ve çok daha az finansal kriz görülmüştü.

Türkiye ekonomik gelişmeye karşın hesap sorulabilirlik ve söz hakkı gibi kurumları geliştirememişse; bunun nedeni, bu kurumları geliştirmeye çalışanların bu kurumların oluşturulmasını engellemek isteyenler kadar etkili olamamalarıdır.

Bir ülkeyi gerçekten çok iyi bilmiyorsanız, o ülke için doğru olan bir siyasal strateji öneremezsiniz aslında. Hatta ülkeyi çok iyi bilseniz bile çoğu kez yanılabilirsiniz, çünkü insan etkin bir özne olarak işin içine girdiğinde sonuçları gerçekten öngöremezsiniz.

Yalnızca şu anda mümkün olan şeyleri hedeflersek, hiçbir şeyi anlamlı biçimde değiştiremeyiz. Gerçek değişimler ancak birçok kişinin tamamen gerçek-dışı bulduğu şeyleri denediğinizde ortaya çıkar.

Elbette kapitalist toplumlar sosyalist ülkelere göre daha fazla eşitsizlik üretme eğilimindedirler, ama eşitlik tek başına bir toplumun başarı ölçüsü olamaz.

Avro-bölgesi krizi Avrupa Birliği’nin geleceğine ilişkin büyük bir kuşku yarattı, Avrupalı ulusların Avrupa denen yeni bir ‘ulus’ inşa etmesine ilişkin siyasal taahhütlerinin yüzeyselliğini ortaya çıkardı. Bakın, Almanlar Yunanistan’a sanki Leipzig’e veya Hamburg’a muamele eder gibi davranıyorlar.

2008 krizi neoliberal ideolojinin itibarını kesinlikle zayıflattı, ama unutmayalım ki bu ideoloji parası ve siyasal/ideolojik gücü olan birçok insan tarafından destekleniyor, yani neoliberalizmi tahtından indirmek o kadar da kolay olmayacak.

İşgal (Occupy) hareketlerinin içinde kapitalizm karşıtı olan oldukça büyük bir azınlık var (Marksistler, anarşistler vs.). Ancak, çoğunluğun aslında kapitalizmi ortadan kaldırmak istemediğini, kapitalizmi yalnızca düzeltip iyileştirmek istediğini düşünüyorum.

Devam…